Systemische lupus erythematosus (SLE)

Systemische lupus erythematosus (SLE) is het prototype van een auto-immuunziekte, wordt gekenmerkt door de aanmaak van antistoffen tegen celkernbestanddelen en heeft verschillende klinische uitingsvormen. Aangezien de etiologie van SLE niet bekend is, lopen de classificatiecriteria uiteen:

Herziene classificatiecriteria (1982) voor systemische lupus erythematosus

  • Vlindervormige huidafwijkingen
  • Discoïde huidafwijkingen
  • Gevoeligheid voor zonlicht
  • Zweertjes (aften) in de mond
  • Artritis (niet-erosieve polyartritis)
  • Serositis (pleuritis en/of pericarditis)
  • Nierproblemen (proteïnurie >0,5 g/dag celverlies)
  • Neurologische aandoeningen (psychose en/of aanvallen)
  • Hematologische aandoeningen (leukopenie of lymfopenie/hemolytische anemie/trombocytopenie )
  • Immunologische aandoeningen (anti-DNA/anti-Sm/LE-cel/fout-positieve STS)
  • Antinucleaire antistoffen
  • Diagnose: er moet tegelijkertijd of na elkaar aan vier van de elf criteria worden voldaan.

Vrijwel alle orgaansystemen zijn bij deze aandoening betrokken en SLE is zo complex dat twee patiënten totaal verschillende klinische uitingsvormen kunnen hebben en toch aan de diagnosecriteria voor SLE voldoen. Afzonderlijke personen neigen naar een consistent klinisch beeld en laten na verloop van tijd meestal meer bevindingen zien. Bij 80-100% van de patiënten zijn gewrichten, huid en bloed en bij ruim 50% nieren, centraal zenuwstelsel en cardiopulmonair systeem bij de aandoening betrokken.